Doneren    

Kinderhuis Nepal

You are here:  Home > Nieuwsarchief > Nieuwsarchief 2015 > Bezoek Nepal Henk Hooghuis 2015
top

Bezoek Nepal Henk Hooghuis 2015

18 maart. Vandaag de laatste dag in Dharan. Vanmorgen een ontmoeting met mevr Ranjita Katwal en mevr Rai van de organisatie genaamd Luminti, een vrouwenorganisatie met 1300 leden die opkomt voor de Sukumbashi community, bestaande uit de armste bevolkingsgroepen in Nepal. Luminti vormt een coöperatie en verstrekt microkredieten aan vrouwen / families die een winkeltje of bedrijfje willen beginnen. Ze kennen ook de Dipendraschool, eveneens een Sukumbashi community uit de laagste kaste. Ze hebben nu een kapitaal opgebouwd waarmee ze investeren in de gemeenschap. Ze willen ons graag adviseren bij de opname van kinderen in gevaarlijke omstandigheden uit die gemeenschap. Ik zal in Nederland kijken of we steun kunnen vinden voor hun organisatie bv via ontwikkelingssamenwerking of vrouwenorganisaties. 's Middags een bespreking met het bestuur van SHC waarin we alle afspraken nog doornemen voor ons vertrek naar Nederland:
- we gaan ons netwerk uitbouwen met de local community based Children's homes in de regio
- de contacten met SOS kinderdorp worden voorgezet ook na het vertrek van directeur Ramesh Tamrakar
- er komt een committee om de toelatingscriteria voor onze kinderhuizen vast te stellen zonder kinderen in nood buiten te sluiten die niet helemaal aan de formele criteria van de overheid voldoen.
- we gaan de kinderen meer vragen om hun mening over ons programma en over hun wensen en toekomstverwachtingen.
- SHC gaat de Dipendraschool begeleiden om de kinderen die uitstromen na klas 5 door te laten stromen naar vervolgonderwijs zodat zij niet weer met hun ouders moeten gaan werken.
- er komt een commissie voor gezamenlijke fundraising met ons in Nederland.
- SHC gaat producten selecteren die misschien in Nederland kunnen worden verkocht waarvan de opbrengst voor ons project is bestemd.
- er komen regelmatig staffmeetings. Van al onze medewerkers gezamenlijk. Op deze manier willen we alle kennis bij elkaar brengen en de gezamenlijke problemen bespreken.
- de website wordt ism onze Nepalese partner aangepast evenals de webshop.
- de kinderpagina wordt ook opnieuw ontworpen.
- er komt een 3 maandelijkse digitale nieuwsbrief in samenwerking met SHC in Nepal.

Tot zover dit dagboek.

17 maart. Mijn laatste dagen in Dharan. We gaan per moter naar het kinderhuis in Duhabi 40 km naar het zuidoosten, 1 uur rijden. Ik heb een laatste ontmoeting met het plaatselijke bestuur. Als gast is aanwezig dhr Jha, een onderwijsinspecteur die de eindexamens komt begeleiden die a.s. donderdag plaatsvinden in Duhabi. We praten opnieuw over de opnamecriteria van ons kinderhuis in Duhabi. De regels van de Nepalese overheid zijn bureaucratisch en maken het bijna onmogelijk om nieuwe kinderen toe te laten terwijl er zeker 6 open plaatsen zijn. Het probleem is gecompliceerd: het risico dat ouders hun verantwoordelijkheid niet nemen en hun kind poberen aan te bieden is groot. Soms zijn de omstandigheden echter zo gevaarlijk voor een kind dat het, wellicht tijdelijk, kan worden opgenomenn in het kinderhuis, totdat de situatie thuis weer verbeterd en het kind weer naar huis kan. Uiteraard is er dan wel samenwerking met de ouder(s) nodig en de nodige transparantie. Omdat ons Kinderhuis "Community based" is, zijn er veel mogelijkheden om informatie in te winnen over de omstandigheden van het kind in de plaatselijke gemeenschap. Mijn voorstel aan het bestuur om een committee te vormen met het Sarasvatti Kinderhuis en SHC om het opnamebeleid verder uit te werken wordt gesteund. Men is ook positief over het idee om andere community based kinderhuizen te benaderen en een netwerk te vormen. Tijdens mijn bezoek hebben we al een aantal kinderhuizen bezocht die met hetzelfde probleem te kampen hebben. Mijn voorstel om te kijken naar mogelijkheden om kinderen te koppelen aan gastgezinnen wordt minder enthousiast ontvangen: men zegt "dit is Nepal". Het risico dat het kind wordt misbruikt in zo'n gastgezin is groot. Het bestuur durft het nog niet aan. Misschien kan ik vanuit mijn werkervaring met het screenen van opvanggezinnen als jeugdbeschermer bij Nidos hierin iets bijdragen. Na afloop van de vergadering klampt de onderwijsinspecteur mij aan om mij te complimenteren met hetgeen we tot stand hebben gebracht. Het kinderhuis in Duhabi is schoon, de kinderen zien er verrzorgd uit. De kinderen haasten zich om de home mother te helpen als zij iets uit haar handen laat vallen, op weg naar de keuken! 's Middags ga ik naar het Sarasvati kinderhuis voor een laatste gesprek met hun bestuur. De nieuwe aankomend voorzitster mevr Ambika Rai is bezorgd over de donaties uit Nederland. Het is al jaren lang crisis en nu is de euro ook nog flink in waarde gedaald. Ik bevestig mijn commitment aan het Sarasvati kinderhuis dat we al 15 jaar samen hebben ontwikkeld met de lokale gemeenschap. Bovendien lijken we het over de meeste zaken eens te zijn. Het Sarasvati huis heeft echter een goede lokale fondsenwerving en heeft onze steun nu minder nodig dan de andere projecten: Duhabi Kinderhuis en Dipendraschool! Maar we kunnen goed samenwerken ook op het gebied van fondsenwerving. Ze hebben heel creatief lokaal fondsen geworven. Ook gaan we met hen werken aan een netwerk van lokale kinderhuizen in de regio, oa ook vanuit de Sukumbasi community, bestaande uit de allerarmste laagste kaste. Ook hier gesproken over de opnameprocedure voor nieuwe kinderen. Ze willen graag de regels van de Nepalese overheid toepassen, maar ook flexiibel zijn als het in het belang van het kind is. We hebben morgen nog een gesprek op het kantoor van de Sukumbasi organisatie met mevr Ranjita Kunwal, ook bestuurslid van het Sarasvati kinderhuis.

reunie Saraswati kinderhuis

16 maart. Vandaag is er een reünie gehouden in het Sarasvati Kinderhuis, waarbij alle oud pupillen zijn uitgenodigd. Er waren 14 mensen gekomen, waaronder ook Manoj en Sangheeta met haar baby allebei verstandelijk beperkt. De oud pupillen vertelden hoe het hen vergaan is. De meesten hebben werk of studeren nog. Raju, die 12 j geleden is weggegaan zonder zijn school af te maken, is een succesvol zakenman geworden. Hij handelt in varkens en verdient daar veel geld mee. Het is hem niet makkelijk vergaan, hij heeft keihard gewerkt. Nu heeft hij een eigen huis in Kathmandu, is getrouwd en heeft een dochter. Hij vertelt de kinderen van het Sarasvatihuis dat ze beter hun school kunnen afmaken. Raju heeft spijt dat hij nu geen Engels spreekt en afhankelijk is van anderen. Saroj is schilder geworden. Als hij werk heeft verdient hij ong. 6 euro p.d., een goed loon. Met Aitaraj, die is vertrokken en is geadopteerd gaat het mnder goed. Hij kan zich niet hechten en wil eigenlijk terug naar het kinderhuis. Voor Manoj en Sangheeta wordt geld ingezameld onder de aanwezigen, voor een nieuw dak van stro voor hun hut. Ze zijn erg arm. Het Sarasvati bestuur geeft 5000 NR. Ik besluit dit te verdubbelen door ook 5000 NR te geven. We gaan uiteraard wel na of het dak inderdaad wordt geplaatst. Officemanager Saurav zal hierop toezien en rapporteren aan ons. Het was een geslaagde dag. De oud pupillen voelen zich verbonden met het kinderhuis. De reunie is een jaarlijks evenement, waar ik voor de eerste keer bij was.

13 maart. Vandaag een bijeenkomst met alle medewerkers (17) die parttime of fulltime voor ons werken voor de kinderen. Ons doel was: duidelijk krijgen welke kwaliteiten onze medewerkers hebben en wat er volgens ontbreekt, cq beter kan. Verder wilden we graag weten welke ideeen zij hebben over hett scheppen van een veilige en liefdevolle omgeving voor de kinderen waarin zij zich maximaal kunnen ontwikkelen. De medewerkers gingen in groepjes van 4 uiteen en rapporteerden terug in de grote groep. Ondertusssen werd er gegeten en ging men ontspannen in gesprek over de vragen die we hadden aangereikt. Er kwamen veel positieve adviezen ook heel praktische vragen over hoe om te gaan met bv straffen van kinderen op een zinvolle manier. Men wil graag dat er zo nu en dan een training wordt gegeven over om gaan met problemen in het werk, zoals bv het pesten, contacten met de ouders van Dipendraschool. Ook willen ze hulp bij het rapporteren. Ik stel voor om in eerste instantie gebruik te maken van het potentieel van onze medewerkers en elkaar dmv uitwisseling bij te staan. Hier wordt positief op gereageerd. Over de inzet van Nederlandse vrijwillgers is men positief: het is leerzaam en inspirerend. Wel wordt gevraagd aan ons om de vrijwilligers ook alternatieven te laten geven als ze kritiek hebben op functioneren van medewerkers. We zullen dit uiteraard bespreken. Iedereen is blij met het resultaat van vanmiddag en toont grote betrokkenheid. Er is ons door het Sarasvati bestuur gevraagd om voor de medewerkers die ziek worden bij te dragen in de kosten (er is hier geen basisverzekering!) Wij doen dit overigens al in voorkomende gevallen (uit eigen zak) maar willen graag meewerken aan een regeling. De medewerkers worden immers maar minimaal betaald en kunnen bijna niets opzij leggen. We besluiten om voor belangrijke probleemgebieden, bv veiligheid, hygiene, pesten commissies te vormen. Ook wordt er intensiever gerapporteerd over de resultaten en moeten de kinderen ook hun zegje kunnen doen en hierin worden gestimuleerd. Al met al een zinvolle middag. We kunnen ons gelukkig prijzen met de betrokkenheid en inzet van onze Nepalese medewerkers!

12 maart Een bezoek aan een groot kinderhuis in Birathnagar, de 3e stad van Nepal. Het kinderhuis is 26 j geleden opgericht door mevr Sita Pokrel (65j ) Het is grotendeels zelfvoorzienend, krijgt een beetje steun van de overheid en van de kinderen van mevr Pokrel die in de USA wonen. Er zijn 12 koeien die ong 100 l melk leveren. genoeg voor de eigen behoefte. Ook hebben ze veel grond tot hun beschikking. De kinderen (in totaal 65) leren o.a hoe ze groenten kunnen verbouwen. Er wonen ook een aantal ouderen, die geen kinderen (meer) hebben, vanuit de visie dat ook zij hulp behoeven. De kinderen kunnen blijven tot ze werk hebben gevonden en/of hun opleiding hebben voltooid. Hierna gaan we naar een staatsweeshuis. Er verblijven 32 kinderen, voornamelijk jongens. De directeur, dhr Baral, is ook kinderpsycholoog. Hij adviseert de rechtbank mbt jeudige delinquenten. Opvallend is dat hij flexibeler lijkt dan Ramesh van SOS waar het gaat om opname van kinderen. Ook als de papieren ontbreken wordt het kind opgenomen, afhankelijk van de ernst van de situatie. Het kind wordt dan voorwaardelijk toegelaten, waarna informatie wordt verzameld en wordt bekeken of het kind al of niet terugkan naar familie. Ook opvallend vind ik dat dhr Baral geen vaste regels heeft in het kinderhuis. De kinderen worden consequent benaderd door de begeleiders. Expliciete regels zou hun eerder onzeker maken als ze er niet aan kunnen voldoen is zijn stelling. Ook hier zien we goed verzorgde kinderen die serieus met hun toekomst bezig zijn. Veel van de jongens zullen later in het Nepalese leger terecht komen en daar een opleiding kunnen volgen. Tenslotte gaan we op bezoek bij Aitaraj, 20j. Hij is 2 j geleden geadopteerd door een echtpaar dat hun zoon heeft verloren na een ernstige ziekte. De zoon was een goede vriend van Aitaraj. Aitaraj studeert nu voor zijn bachelor, management. Zijn adoptieouders zijn arm, wonen op het platteland, maar zeer vriendelijk. Er is alleen in de avonduren stroom zodat Aitaraj dan kan studeren. Aitaraj komt 2x pm naar het Sarasvati kinderhuis om zijn zus Binita op te zoeken.

11 maart. Op bezoek gegaan bij SOS kinderdorp met een delegatie van onze 2 kinderhuizen. We worden ontvangen door directeur Ramesh Tamakar. Hij vertrekt het eind van de maand, na ruim 30 jaar gaat hij zich voorbereiden op zijn pensionering op het hoofdoffice van SOS in Kathmandu. We krijgen vandaag uitleg over de officiele overheidsvoorschriften die in Nepal van kracht zijn betreffende de zorg voor weeskinderen. Deze zijn gebaseerd op het Kinderrechtenverdrag dag ook door Nepal is ondertekend. Na de opsomming van alle regels die SOS toepast bij de opname van kinderen, en voorwaarden waaraan moet worden voldaan, krijg ik het gevoel dat de lokale, community based kinderhuizen, zoals het onze, hier (nog) niet aan kunnen voldoen. SOS heeft veel expertise en mogelijkheden, terwijl wij als lokaal initiatief werken vanuit ons hart en kinderen in nood niet willen buitensluiten door teveel regels. Ramesh is echter onverbiddelijk waar het gaat om het voldoen aan alle voorwaarden voor opname van kinderen. SOS heeft mogelijkheden bij opname: als het kind nog familie heeft wordt geprobeerd om het kind daar te laten verblijven, een zgn Family Based Support programma en voor kinderen zonder familie een traject waarbij er vanuit wordt gegaaan dat het kind in het Kinderdorp opgroeit. Dit wordt duidelijk op grond van een uitgebreid onderzoek naar de achtergrond van het kind. Wij komen tot de conclusie dat we veel kunnen leren van SOS maar dat er ook verschillen zijn in benadering. SOS werkt met relatief goed betaalde professionals, wij werken met vrijwilligers en mensen uit de gemeenschap die zich willen inzetten voor kinderen in nood en vaak het kind en zijn situatie goed kennen, hetgeen een voordeel is.

bezoek aan Manoj en Sangeetha

8 maart Vertrek om 7 uur 's morgens om Manoj en Sangheetha te bezoeken. Ze wonen tamelijk afgelegen, ca 4 uur van Dharan. Beide zijn opgegroeid in het Sarasvati Kinderhuis. Sangheetha heeft een baby, is getrouwd met iemand uit het dorpje van haar oom. Manoj werkt op het land van de oom en past op 2 koeien. Er is enkele maanden niet genoeg voedsel, zodat hout wordt gesprokkeld en verkocht in die periode. We hebben beiden en de schoonzus van Sangheetha uitgenodigd om volgende week aanwezig te zijn op de reünie van het Sarasvati Kinderhuis. We gaan dan ook proberen om geld in te zamelen voor een nieuw dak van de lemen hut waarin Sangheeta met haar man en baby woont. Een dak van stro kost ca 60 euro. Een dak van golfplaat komt op ong 200 euro. Het was goed om hen te bezoeken in hun omgeving en te zien dat het ondanks de armoede goed met ze gaat! We hebben daarna op de terugweg een klein community based weeshuis bezocht in de regio Dhankuta, 2 uur rijden vanaf Dharan. Hiermee zijn contacten gelegd tijdens een debatingcompetitie in het Sarasvati Kinderhuis waar verscheidene kinderhuizen aan meededen. Namens de DIstrict Child Welfare Board (Nepalese kinderbescherming) mag ik een oorkonde uitreiken aan een van de winnaars, Suman. Het huis heeft 10 kinderen, wordt gerund door een wat ouder gepensioneerd onderwijzers echtpaar en een alleenstaande moeder. Ze hebben een klein budget, en moeite om rond te komen van de kleine bijdrage van de lokale overheid. De kinderen zien er echter verzorgd uit en lijken gelukkig. We gaan contact houden met dit weeshuis en andere weeshuizen, oa over de opnameprocedure. Het hoofd, mevrouw Sujati Basnet, vertelt dat ze erg praktisch te werk gaat. Ook als kinderen het thuis heel erg slecht hebben, bv door dat de ouders in de gevangenis zitten, kunnen ze (eventueel tijdelijk) in het weeshuis verblijven. Belangrijk is om goed uit te zoeken hoe de situatie werkelijk is en dan een beslissing te nemen eventueel na overleg met bv de plaatselijke politie en andere lokale bronnen. Bij terugplaatsing bij de ouders wordt ook eerst gekeken of dit verantwoord is. We vinden het bezoek erg leerzaam! Op de terugweg naar Dharan gaan we langs bij Ranjita Katwal, bestuurslid van het Sarasvati Kinderhuis. Zij zit ook in het bestuur van een organisatie voor zgn Sukumbasi, mensen vaak uit een lage kaste met veel armoede problematiek. Ze kan helpen bij de voordracht van kinderen die in aanmerking kunnen komen voor plaatsing in het Sarasvatihuis of Duhabi Kinderhuis omdat ze de ouders niet voor hen kunnen zorgen. We zullen dan wel moeten zorgen dat deze kinderen de extra aandacht kunnen krijgen die ze nodig hebben, zodat de andere kinderen er niet onder lijden! We sluiten de dag af met een voldaan gevoel over de resultaten. Ik voel vooral bewondering voor onze Nepalese bestuurders die zich het lot van de kinderen in nood aantrekken en niet alleen maar zich op hun eigen familie richten!

ritueel Goma

7 maart Kamal Lama, een lama priester behorende tot het Tamang volk en enkele monniken voerden de bijbehorende rituelen uit n.a.v de 49e sterfdag van Goma Tamang. Goma was zeer toegewijd aan de kinderen van Duhabi Children's Home waar zij ruim 1 1/2 j werkzaam was als homemother. De eredienst vanuit de Tibetaans Boeddhistische Nyingma traditie werd bij haar thuis uitgevoerd, in aanwezigheid van haar familie en buren en mijzelf. Aan het eind van het ritueel wordt haar naam verbrand en wordt haar een goede reis toegewenst op weg naar een volgend leven. Tijdens de pauze van het ritueel voor Goma heb ik een meeting bijgewoond met de medewerkers van Dipendraschool en Duhabi Home. Het schoolhoofd, mevr Padma Galal, vertelde dat enkele kinderen niet naar school kunnen komen omdat ze op hun jongere broertje of zusje moeten passen, terwijl de ouders moeten werken. We kunnen hier iets aan doen door een kleine crèche in de school (babycare). Het hoeft niet heel veel geld te kosten. Meer een kwestie van hygiene en goed organiseren. We gaan dit bespreken met onze uitvoeringsorganisatie SHC. Het is natuurlijk de bedoeling dat ook deze kinderen naar school kunnen komen! Verder is nog gesproken over onze gezamenlijke inzet voor het leveren van informatie aan de donateurs. Het is belangrijk meer counseling te doen met de ouders van de kinderen die vaak absent zijn en huisbezoek te doen. Alle ouders worden bezocht, als eerste van deze kinderen die het mogelijk thuis extra moeilijk hebben vanwege bv alcoholisme en huiselijk geweld.

5 maart. Vandaag een werkbespreking met bestuurders va het Sarasvati kinderhuis. Gesproken over de opnamecriteria voor weeskinderen. Hoe moet bewezen worden dat het "echte" weeskinderen zijn? Alleen documenten die dat aantonen zijn onvoldoende. Ze laten mij een vervalste aanbevelingsbrief zien voor een peuter uit Jhapa (Oost Nepal) getekend door de plaatselijke overheid (Village District Committee). Bij navraag bleken ze helemaal niet op de hoogte. De functionaris die de brief had ondertekend bleek niet werkzaam. Blijft de vraag wat de situatie van het kindje is. Naar verluidt is het voortgekomen uit een buitenechtelijke relatie, daarmee ongewenst. De Nepalese maatschappij, vooral het platteland, is nog heel conservatief. Ze vragen mijn advies. Ik heb voor de opname van een kind aangedrongen op een uitgebreid veldonderzoek ter plaatse. We gaan op bezoek bij een van de officiële weeshuizen van de Nepalese overheid om informatie op te vragen over hoe zij hiermee omgaan. Zij hebben naar het schijnt een proefperiode van 6 maanden waarna na uitgebreid onderzoek, ofwel definitief wordt geconcludeerd dat het om een weeskind gaat, danwel dat duidelijk is of het kind terug kan naar de ouders, familie. We hebben ook afgesproken op bezoek te gaan bij Manoj en Sangeetha, een broer en zus die door een oom zijn opgehaald 3 jaar geleden. Sangeetha is getrouwd, heeft een baby. Manoj (heeft verstandelijke beperking) werkt voor zijn oom op het land. Ze wonen in een vrij afgelegen gebied, 3 uur van Dharan. Verder gesproken over de feedback van de kinderen. Er is een ideeën bus geplaatst op ons verzoek om de kinderen de gelegenheid te geven ongezien een klacht of idee te uiten. Er zijn enkele klachten geuit over de cook mother. We hebben het gehad over de dominantie en het pesten door de oudere kinderen t.o.v de jongere en hoe ze daarmee omgaan. Het valt me op dat hier goed over nagedacht en actie wordt ondernomen. Verder gesproken over de berg aan de achterkant van het weeshuis: die komt steeds een klein stukje dichterbij. Blijft een aandachtspunt!

3 maart Gisteren stormde het. Gelukkig zaten we, anders dan veel Nepalezen, veilig in het stenen huis van mijn zwager, met de ramen dicht. Gesproken met onze officemanager Saurav. Hij gaat nog voor ons vertrek het een en ander organiseren. Een bijeenkomst met iedereen die vanuit de Stichting een vergoeding krijgt in totaal zo'n 15 mensen. Homemothers, guard, huiswerkbegeleiders (tutor) onderwijzers van Dipendraschool, ondersteunend medewerkers zoals de office/projecctmanager en de boekhouder (parttime). Het is de bedoeling dat iedereen vrijuit kan vertellen hoe hij/zij in hun werk staan, wat ze missen, wat ze motiveert. Dit zal nog een hele klus worden, omdat men in Nepal niet zo makkelijk kritiek durft te uiten. We gaan het goed voorbereiden. We zullen eerlijk vertellen dat er weinig ruimte is om de salarissen te verhogen. Nieuwe initiatieven zijn welkom, zoals de mogelijkheid om goede producten uit Nepal in Nederland aan de man te brengen via onze webshop. De opbrengst daarvan zou ten dele gebruikt kunnen worden om de vergoedinggen van de medewerkers op een (lokaal) acceptabel niveau te brengen. Het Sarasvati Children Home (ons oudste project, gestart in 1999) organiseert een reünie waar alle inmiddels volwassen, kinderen aanwezig zullen zijn! Een goed moment om te kijken hoe ze terecht zijn gekomen. Er komt een bijeenkomst in SOS kinderdorp waarin we met de beide kinderhuizen gaan bespreken hoe we op de meest zorgvuldige manier nieuwe (wees) kinderen kunnen opnemen, zonder kinderen buiten te sluiten die niet voldoen aan formele, vaak bureaucratische, procedures die door de Nepalese overheid zijn opgesteld. We zullen onze plannen met de Dipendraschool bespreken voor samenwerking met de Vrije Tashi School in Kathmandu, vooral op het gebied van lesmethoden, contact met de ouders etc. De verwachtingen bij onze partner SHC zijn wat getemperd door de niet geregistreerde status van deze school, waardoor het bv niet duidelijk is of de kinderen na klas 4 kunnen doorstromen in het reguliere onderwijs. Natuurlijk wachten we ook in spanning op de uitslag van de aanvraag bij Rotary, via onze adviseur Marc Rademakers gedaan, voor de omheining van het land bij Dipendraschoool, de zonnepanelen, het waterprobleem.

Vrijdag 20/02. Bezoek aan Duhabi Childrens Home, met office manager Saurav. Omdat het vrijdag is komen de kinderen rond 1 uur uit school, behalve de hele kleintjes, die thuis zijn. In Nepal is de zaterdag vrij, op zondag is het een gewone schooldag. We hebben het o.a gehad over de dagindeling: er moet meer structuur worden gebracht in de aktiviteiten in het kinderhuis. Gedacht wordt oa aan yoga klas, tekenwedstrijden, dans. Ook voor de oudere kinderen willen we meer gestructureerd begeleiding bieden, o.a in koken, kleding repareren, tuinieren. Er is op dit moment helaas geen computer teacher die de kinderen 2x pw les kan geven. Er zijn nu wel 3 computers beschikbaar. Vrijwilligers uit Nederland zijn zeer welkom om een bijdrage te komen leveren. Opnieuw gepraat over de strenge aanmeldingscriteria voor opname in het kinderhuis. Door de regels van de Nepalese overheid, de zgn District Child Welfare Board, te volgen, vallen veel kinderen in erbarmelijke omstandigheden nu helemaal buiten de boot.Voor hen is geen opvang beschikbaar. We gaan in gesprek hierover tijdens de komende bijeenkomst op 8 maart a.s met onze kinderhuizen bij SOS kinderdorp waarvan de directeur tevens voorzitter is van de District Child Welfare Board ( kinderbescherming ) Er is in beide kinderhuizen op dit moment in totaal zeker nog plaats voor 10 kinderen. De coordinator meneer Raut vertelt dat er een begroting wordt gemaakt voor het opknappen van de ruine achter het kinderhuis. Een bijdrage wordt gevraagd aan de municipality van Duhabi. Aan ons wordt ook een bijdrage gevraagd. Verder heeft de coordinator gevraagd of de oudere jongens naar beneden kunnen verhuizen. Nu is hun kamer te dicht bij de meisjes. Met een kleine aanpassing is dit makkelijk te doen. Ik heb gevraagd of de coordinator zijn bureau voor het raam kan zetten, zodat hij het terrein beter kan overzien en beter toezicht kan houden. De kinderen druppelen langzaam binnen. Ze nodigen me uit om te komen logeren! Na een bescheiden lunch gaan we weer terug per motor naar Dharan, 40 km. Vanavond en morgen wordt hier Lhosar gevierd, Tibetaans nieuwjaar.

Woensdag 18/2 Vandaag gesproken met het locale bestuur van Sarasvati kinderhuis. De zorgen die we hadden zijn besproken: waarom is er geld uitgegeven aan de bouw van een nwe kamer voor de oudere meisjes? En niet bv aan een goede cook mother en begeleiding voor de jongen met Down? Dit komt doordat de locale overheid geld heeft gedoneerd met als doel een extra kamer en toilet te bouwen. Het geld mag dan alleen daaraan worden besteed en niet bv aan  het homemanagement, onderwijs, voeding. Verder is de locale board een campagne begonnen om het gehele jaar te kunnen voorzien in voedsel voor de kinderen onder de titel: 365 days food program. Bewoners van Dharan wordt gevraagd om 1 dag per jaar het eten te betalen voor de weeskinderen. kosten ongeveer 18 euro. Als dit lukt kunnen wij ons op het werven van een goede cook mother. Het locale bestuur is bang dat de stichting plotseling geen budget meer heeft. Ik heb ze wel enigszins gerust kunnen stellen, maar er ook op aangedrongen dat ze ons moeten helpen bij de fondsenwerving. Dit kan door met ideeen te komen of te helpen met het ontwikkelen van onze webshop, het aanbieden van producten etc. Transparantie, het laten zien van resultaten is ook heel belangrijk. We hebben gesproken over de toelatingsprocedure en de noodzaak van een exit report voor elk kind. Ze zijn nu heel voorzichtig met het aannemen van nieuwe kinderen. Ze willen voldoen aan de officiele (maar ook zeer bureaucratische) regels van de Nepalese overheid. We gaan hierover in gesprek bij SOS kinderdorp, begin maart. Het kan niet zo zijn dat kinderen die, ook al is het tijdelijk, in nood verkeren worden buitengesloten, als documenten ontbreken. Hiervoor moet een oplossing komen. Wordt vervolgd.

Dinsdag 17/2 Vandaag een lange bespreking gehad met het nieuwe schoolbestuur en de leerkrachten van de Dipendraschool. We hebben lang gesproken over de zorgwekkende hygiene bij de kinderen: mede als gevolg van de armoedige situatie waarin ze opgroeien bij de ongeletterde ouders, komen heel veel kinderen nog ongewassen/onverzorgd naar school. De ouders zijn volgens het schoolbestuur "careless".  Dit, in combinatie met het gebrek aan water gedurende zeker 4 a 5 maanden p/j maakt dat we ons allemaal grote zorgen maken. Het is natuurlijk de verantwoordelijkheid van de ouders om de kinderen verzorgd naar school te sturen, maar gezien het lage niveau heeft het tot nu toe niet tot verbetering geleid door ze er alleen op aan te spreken. Het gebrek aan hygiene schaadt verder ook de reputatie van de school. Omdat het niet mogelijk is om de toevoer van water via de bestaande waterleiding te verhogen of water aan te boren, gaan we kijken of door aanvoer per tankauto een oplossing mogelijk is om het tekort aan te vullen. In totaal is min. 50.000 liter nodig, wat totaal ca 500 euro zal gaan kosten om in de droge periode genoeg water te hebben. Verder wordt geopperd om de kinderen te controleren, voor ze de klas in gaan. De meest zorgelijke gevallen kunnen worden besproken met de betreffende ouders. Verder wordt voorgesteld om ook de ouders de mogelijkheid te bieden om te leren lezen en schrijven, misschien op de vrije zaterdag. Dan is aan de orde geweest het onderwijs aan de allerkleinsten (vanaf 3 t/m 5) hier moet eigenlijk een apart lokaal voor beschikbaar komen. De kleintjes zitten nu op een tapijt met hun speelgoed. De groep zou ook moeten worden gesplitst: lower KG en upper KG. Voorgesteld wordt ook om een financiële bijdrage te vragen aan de ouders voor een schoolfonds. Dit zou ze meer verantwoordeliijkheidsgevoel moeten bijbrengen. Positief is dat het verzuim nog verder is afgenomen vanwege vooral het maaltijdproject. We hebben daarbij ook gesproken over de kwaliteit van het aangeboden voedsel. We willen meer gedetailleerde info hebben ten behoeve van ook de sponsors, over de samenstelling van de maaltijden. Dan is er nog gesproken over de noodzaak om de leerkrachten (bij-) te scholen: illustratief is in dit opzicht dat het schoolhoofd - mevr Padma Gelal - de kennis die zij via trainingen van de overheid krijgt aangeboden niet kan overdragen aan de andere leerkrachten. Haar niveau is daarvoor te laag. We hebben de mogelijkheid geopperd om bv via de vrije school - de Tashi school - in Kathmandu dit aan de orde te stellen. Misschien kunnen zij ons helpen bij de kennisoverdracht van lesmethoden. Tenslotte gesproken over de veiligheid, de omheining van het land en de zonnepanelen. Het schoolbestuur is bang dat er snel zal worden ingebroken tenzij we afdoende de panelen beveiligen. Het aanstellen van een nachtwaker is te duur. Kortom: veel problemen, maar ook: grote inzet en betrokkenheid van de locale bevolking om de school te ontwikkelen en de problemen aan te pakken! 

Zaterdag 14/2 Ontmoeting met het locale bestuur in Duhabi Kinderhuis, met de voorzitter van onze partner NGO - Society for Helpless Children in Dharan. We hebben alles doorgenomen. Wat goed gaat is dat er rust en stabiliteit is: de 2 homemothers volgen een  vast patroon, het is er altijd netjes en schoon de moeders zijn beschikbaar. Probleem blijft wel dat ze beide analfabeet zijn. Ik heb erop aangedrongen dat ze toch training moeten volgen als die wordt aangeboden bij SOS kinderdorp, dat dit wat ons betreft ook een voorwaarde. Ze kunnen leren hoe ze met problematisch gedrag kunnen omgaan en hoe ze signalen kunnen herkennen bij de kinderen. De coordinator meneer Raj Kumar Raut is een ontwikkelde man met een academische achtergrond en ook praktische vaardigheden met wie ze dit kunnen bespreken en die hen kan begeleiden er zijn ook zorgen: de schoolprestaties zijn, ondanks dagelijkse huiswerkbegeleiding, nog niet goed. Kinderen die in klas 7, 8, hoger zitten hebben nog lang niet dat niveau. We zullen hier iets mee moeten doen, mogelijk komt het door de traumatische achtergrond? Met het autistische meisje Diba (14) gaan we naar het ziekenhuis voor een test. Verder valt op  dat de afwatering, drainage, nu dichtgeslibd is! Volgens de locale board is dit geen probleem: het water  komt nog niet onder het huis. Ik heb mijn twijfels hierover en zal dit overbrengen aan onze technische adviseur, zodat ik het locale bestuur kan informeren over het risico. Ze willen verder het door de wervelstorm ingestorte gebouwtje achter het kinderhuis opknappen zodat het weer beschikbaar komt voor de kinderen. Ook gesproken over de noodzaak om een zorgvuldige intake te doen bij aanmelding van nieuwe kinderen. We zullen echter ook flexibel moeten zijn bij toelating, door snel eigen onderzoek te doen naar de concrete omstandigheden van het kind en het opstellen van een overeenkomst waardoor we een claim kunnen leggen bij de aanbieder van het kind in het geval van misbruik van vertrouwen. Ons wordt gevraagd wordt of 2 jonge kinderen kunnen worden opgenomen die weliswaar een moeder hebben maar nog niet naar school kunnen en moeder moet werken en alleen is. We komen hier op terug. Terug in Dharan bespreek met onze officemanager Saurav het bezoek dat we willen brengen aan de antroposofische vrije school, Waldorf school - de Tashi school - in  Kathmandu. We gaan dat samen proberen te doen in maart, om de mogelijkheden van samenwerking te bespreken met onze Dipendraschool.

Vrijdag 13/2. We vertrekken al vroeg met de motor naar Itahari. Op de conferentie zijn veel vertegenwoordigers aanwezig van organisaties die actief werken voor Child Welfare in de regio. Ook de CDO (gouverneur van de provincie Sunsari) is aanwezig alsmede verschillende politiechefs. Ik wordt ook gevraagd om op het podium plaats te nemen. Het thema ontgaat me nog voor een groot deel omdat mijn Nepalees nog niet goed genoeg is. Gelukkig is er na afloop van de conferentie nog volop gelegenheid om gedachten te wisselen met de aanwezigen en met de gouverneur die mij vraagt hoe ik tegen de situatie in Nepal aankijk. Het valt op dat hij geen concrete oplossingen heeft voor de problemen van o.a. de kinderen in nood in de regio, maar slechts verwijst naar alle rules and regulations die er ook in Nepal zijn om het welzijn van kinderen te waarborgen (maar die helaas nog niet worden toegepast). Hierna brengen we een bezoek aan het kinderhuis in Duhabi. Een verrassingsbezoek. Het kinderhuis ziet er verzorgd uit, de aanwezige kinderen spelen een spelletje met de homemothers. We worden ontvangen door meneer Raut, de homemanager. Ik maak hem direct een compliment over de ontvangst. We bespreken met hem de aanbevelingen van Anja Brasser die hier een week heeft doorgebracht met de kinderen. Ook het belang om een dossier bij te houden van elk kind en de identiteit vast stellen van alle kinderen die in het kinderhuis verblijven. Dit is nog steeds niet gelukt bij meer dan de helft van de kinderen. Verder moet er aandacht besteed worden aan de specifieke zorg die nodig is voor een autistisch meisje. We besluiten om haar gedurende mijn bezoek in contact te brengen met een psycholoog van het grote ziekenhuis in Dharan voor een test.

donderdag 12/2. Een ontmoeting in onze office met Shyam Katuwal, onze plaatselijke SHC voorzitter. Hij is inmiddels 76 maar nog altijd gemotiveerd om de projecten in de goede richting te sturen. Het is goed om opnieuw vast te stellen hoe hecht de samenwerking en ook overeenstemming in visie is tussen onze locale partner en de stichting. We stellen vast dat er meer transparantie moet komen bij de verschillende projecten. De kinderen moeten meer centraal komen te staan en zich ook mogen uiten als dingen minder goed gaan, zonder dat ze bang zijn voor de locale board. Een vertrouwenspersoon voor de kinderen is ook een optie om meer zicht te krijgen op de problemen waar ze mee zitten, klachten te kunnen uiten. 's Middags een ontmoeting met mijn vriend Ramesh Tamrakar, directeur van SOS kinderdorp in Itahari. Hij heeft veel informatie over de aanname van nieuwe kinderen en de stappen die moeten worden genomen om vast te stellen of het kind inderdaad wees is. Ramesh gaat volgende maand met pensioen en zal nog 1 1/2 jaar doorwerken op het National Office van SOS kinderdorpen in Kathmandu als National Director. Hij nodigt mij en Saurav uit voor een mini conferentie over community participatie bij de opvang van weeskinderen.

Woensdag 11/2. na aankomst in Dharan per nachtbus had ik 's middags al een gesprek met onze office/fieldmanager Saurav Udash. Hij had de onderwerpen die aan de orde zullen komen gedurende mijn verblijf in Nepal goed voorbereid. We hebben afgestemd wat het meest belangrijke is. De situatie in Sarasvati Childrens Home baart zorgen. De begeleiding van de kinderen vereist meer deskundigheid die niet beschikbaar lijkt te zijn bij de homemothers en het bestuur. De kinderen groeien op en er zijn aanpassingen nodig in de benadering door de staf. Door gebrek aan middelen is het niet mogelijk om de 2 kinderen met Down goede begeleiding te bieden. Ook hebben we gesproken over de noodzaak dat we meer worden betrokken bij de kernbeslissingen, de aanname van nieuwe kinderen en de voorwaarden. Bij vertrek van kinderen uit het kinderhuis moet een exitreport worden gemaakt waarin gedetailleerde info staat over de ontwikkeling en het perspectief van het kind. De Nepalese wet schrijft voor dat als er toch onverhoopt ouders worden gevonden, het kind direct moet worden herenigd. Bij aanname van nieuwe kinderen moet daarom niet alleen worden afgegaan op het politiereport maar moet altijd onderzoek worden gedaan in de omgeving waaruit het kind vandaan komt. We hebben het waterprobleem besproken bij Dipendraschool: de gevolgen van het watertekort zijn gedurende 4 maanden dramatisch voor de hygiene. Oplossing hiervan is nog niet voorhanden. De onderwijzers van de school hebben voorgesteld om elk kind te vragen om 2 liter water van huis mee te nemen. Het bezoek van Anja Brasser, vrijwilliger/pedagoge is positief ontvangen, de training die zij heeft kunnen geven aan de onderwijzers heeft stimulerend gewerkt! We zullen gedurende mijn bezoek bespreken hoe we als Stichting kunnen bijdragen aan verbetering van de samenwerking, het delen van inzichten tussen de projecten onderling. Misschien is samenwerking en uitwisseling mogelijk met een Antroposofische / Vrije school in Kathmandu, de Tashi school. We gaan dit proberen te onderzoeken. De methodes van deze onderwijsvorm kunnen bruikbaar zijn om de kinderen hun creativiteit te stimuleren en de leerkrachten meer skills bij te brengen in hun manier van lesgeven, vaak eenzijdig gericht op kennisoverdracht.

« prev top next »
top
top

Powered by CMSimple | Template: ge-webdesign.de | Login