Doneren    

Kinderhuis Nepal

You are here:  Home > Nieuwsarchief > Nieuwsarchief 2015 > Logboek Henk Hooghuis
top

Logboek Henk Hooghuis

Donderdag 3 december. Vandaag met de bus in Kathmandu aangekomen. Het was even spannend toen we door verboden gebied reden en we hoorden een paar keer stenen tegen de bus. Gelukkig ging alles verder goed. De bus reed met grote snelheid over de 2 baansweg in het donker van de nacht en stopte pas na 6 uur voor een korte plaspauze langs de weg.
Vandaag had ik nog een afspraak met Ram Magar, de dental assistant die ik sprak in verband met de follow up van het Dental camp van vorig jaar in samenwerking met de Amsterdamse tandarts Diego Flores. We bespraken hoe het camp was verlopen en wat we kunnen verbeteren en anders kunnen doen. We waren het eens over de aanpak: de ouders van de kinderen van de Dipendraschool moeten we niet buitensluiten. Er moet veel aandacht komen voor voorlichting mbt het onderhoud van het gebit. Ook moeten de ouders worden gewezen op de gevaren van te lang wachten met naar de tandarts gaan. Helaas zit hier ook meteen het probleem: de ouders hebben niet alleen geen gewaarzijn maar kunnen de kosten ook niet betalen. In elk geval wordt het alleen maar duurder als ze te lang wachten, of, en dat gebeurt vaak, moeten tanden en kiezen worden getrokken. Een implantaat is helemaal niet te betalen. Dus komen we uit op het geven van goede voorlichting naast de noodzakelijke behandelingen voor zover mogelijk uit te voeren door Ram i.s.m tandarts Diego. Ook informatie over voeding is belangrijk hierbij. Om de ouders ook te moiveren om naar de training te komen (ze moeten dagelijks werken voor hun maaltijd) wordt de mogelijkheid besproken ze een gezonde lunch aan te bieden. Zonder de ouders erbij te betrekken bereiken we niets. Verder zal het tandenpoetsen op school moeten worden (her-) ingevoerd en moeten er tandeborstels worden verstrekt. Natuurlijk moet er voldoende schoon water zijn en genoeg watertaps om dit allemaal mogelijk te maken op dagelijkse basis. Een en ander zal goed moeten worden gemonitord door de school. Enfin een nuttig gesprek ter afsluiting van mijn bezoek.

Dinsdag 1 december. Vandaag het kinderhuis in Duhabi bezocht met Saurav, Madan en Regmi, een socioloog uit Dharan. We hebben oa gesproken over de bestuurlijke situatie van het kinderhuis. Nieuwe statuten zijn nodig om ook formeel zelfstandig een nieuwe ngo te kunnen vormen. Verder gesproken over 2 nieuwe kinderen, Urmila van 9 en Retun van 4. Vader is tot een langdurige gevangenisstraf veroordeeld. Moeder is verdwenen. De kinderen zijn getraumatiseerd, hebben veel meegemaakt op jonge leeftijd. Er is nog een broer van 14 jaar die als kindarbeider moet werken. Ik stel voor om hem ook een plek te bieden in het kinderhuis. Ze moeten nog een veldbezoek afleggen om alles goed uit te zoeken in het afgelegen district Kotang. We worden geinformeerd en zullen in gezamenlijk overleg beslissen. De 2 jongste kinderen zijn al opgenomen in het Duhabi kinderhuis waar ze met veel liefde worden opgevangen.

Maandag 30 november. Vandaag hebben we een picknick met de kinderen en onderwijzers van de Dipendraschool. De meeste kinderen waren aanwezig. Er werd gedanst en gezamelijk gegeten. De onderwijzers hopen dat ze samen met ons de school verder kunnen ontwikkelen en op een hoger niveau kunnen brengen.

Zondag 29 november. Bimala en ik waren vanavond uitgenodigd door het bestuur van het Sarasvati kinderhuis voor het avondeten alvorens we over enkele dagen naar Kathmandu vertrekken om a.s zaterdag teug te vliegen naar Nederland. Ik heb hen bedankt voor hun inzet en de manier waarop het kinderhuis in de ruim 15 jaar door ons gezamelijk is opgebouwd. De verschillen met hoe we begonnen met minimale middelen de kinderen bescherming, onderdak en onderwijs te bieden. We hebben dit kunnen doen vanuit ons hart voor de kinderen. Ik heb verteld dat ook onze donateurs heel blij zullen zijn met dit resultaat. Ik was onder de indruk hoe de kinderen ongedwongen aan tafel zaten en lekker zaten te eten van het feestmaal dat werd opgediend door de homemothers! Voorzitter van het bestuur mevr Rai bedankt ons voor het helpen ontwikkelen van het kinderhuis dat nu voor 65% op eigen kracht kan draaien. Ze hoopt dat we in de toekomst ook inhoudelijk een bijdrage kunnen blijven leveren.

Zaterdag 28 november. Ontmoeting met onze begeleiders, homemothers. Heb het belang van open communicatie uitgelegd. Uitwisseling tussen de onderwijzers/huiswerkbegeleiders en homemother evenals de guard is nodig, dagelijks. Als er signalen zijn dat het er iets veranderd is in het gedrag van een kind is het goed om dit meteen met elkaar uit te wisselen. Een homemother merkt op dat ze het moeilijk vindt om haar mening onder woorden te brengen over een kind. Ze heeft dit nooit geleerd. Ik geef aan dat het belangrijk is dat haar mening gehoord wordt, dat het bv niet de bedoeling is om net te doen alsof alles ok is terwijl dit feitelijk niet klopt. Verder vertel ik dat we nu regelmatig "job evaluation interviews" willen doen met onze staf. Ik leg uit dat dit geen eenrichtingsverkeer is, ze kunnen ook aangeven wat er verbeterd kan (moet) worden en of ze zich voldoende gesteund voelen om hun werk goed te kunnen doen. We zijn er niet alleen om kritiek te leveren maar ook om waardering naar elkaar uit te spreken. De inzet van de staf, de homemothers, de huiswerkbegeleiders en guard is gigantisch. Ik spreek namens de stichting en donateurs onze waardering uit voor Shyam Tamang, die in het kinderhuis opgroeide en nu huiswerkbegeleider is. Hij stelt voor om het "starprize" programma weer in te voeren. Dit is een spel waarbij kinderen elke maand een of meer sterren kunnen winnen als ze zich 1 maand aan van te voren opgestelde regels houden. Regels zoals: Ik kom op tijd op de huiswerkbegeleidingsklas of Ik zal anderen niet storen onder de les, Ik help de homemother in huis. Shyam vertelt dat dit hem enorm heeft gestimuleerd om zijn gedrag te vormen en te worden wie hij nu is. De homemother: wijst op het belang van goed omgaan met het speelgoed. Er is meer speelgoed nodig puzzels, lego, schaken, dammen. De homemother pleit voor educatief speelgoed. Tenslotte vertellen ze hoe ze omgaan met belonen en straffen. Hoewel de pedagogische tik nog wel wordt toegepast, gebruiken de homemothers in toenemende mate ook andere manieren om gedrag te corrigeren als het nodig is. Hun taak is moeilijk, pubers zijn soms brutaal zoals ook bij ons! Dhr Puna, die al 15 jaar aan het kinderhuis verbonden is, spreekt zijn waardering uit voor onze stichting en haar donateurs, zonder hen zou het kinderhuis zich nooit zo positief hebben kunnen ontwikkelen.

Vrijdag 27 november. Vandaag een uitstapje gemaakt de bergen in met 3 mensen van het Sarasvati kinderhuis, kantoormanager Saurav en adviseur Madan Dakal. We kwamen uiteidelijk uit in het dorp Rajarani bij een bergmeer. Over een onverharde weg met een landrover. Bedoeling was om het aangename met het nuttige te combineren. Het Sarasvati kinderhuis wordt al 15 jaar door ons gesteund: aanvankelijk waren ze voor 90 % van onze steun afhankelijk. Nu bedraagt onze steun nog maar 33 %. Ze willen proberen om na 2 jaar helemaal zelfstandig te kunnen draaien zonder steun vanuit het buitenland. Ze willen dit doen door lokaal fondsen te werven voor het deel wat nu nog grotendeels door ons wordt betaald, met name de salariskosten van de huiswerksbegeleiders, de homemother en cook mother en de guard, tezamen ong € 4000 op jaarbasis. Verder willen ze de opvang en begeleiding van de weeskinderen beter gaan monitoren van binnenuit. Dit doen ze door aeen dagelijkse checklist bij te laten houden door de begeleiders en maandelijks de resultaten te bespreken in een monitoringscommissie. Wij zijn hierin ook vertegenwoordigd. Het model ziet er goed uit omdat goed zicht kan worden gekregen op het wel en wee van de kinderen maar ook op het functioneren van de betaalde krachten. We bezoeken nog een school in het bergdorp Dara Bazar waar een van de Sarasvati bestuursleden heeft gewerkt als onderwijzer. We worden ontvangen door het schoolhoofd dhr Limbu. Hij leidt deze public school met ruim 600 leerlingen. Hij vertelt dat het voor veel kinderen moeilijk is om het schoolgeld van 500 NPR (€ 5) per jaar te betalen. Ook vertelt hij dat het aantal kinderen toeneemt waarvan de ouders zijn weggevallen. Vaak door echtscheiding veroorzaakt doordat bv de man is gaan werken in het buitenland en niet meer terug komt of de moeder intussen een nieuwe partner heeft. In Nepal is dit een toenemend probleem omdat er in Nepal vaak geen werk is te vinden en het buitenland de enige optie.

Tenslotte laat het schoolhoofd ons de peuterklas zien. Hij laat zien dat de kinderen al in een vroeg stadium spelenderwijs leren omgaan met geld. Het monopolie geld gebruiken de kleintjes om weggegooid verpakkingsmateriaal te leren herkennen en de waarde ervan. Het afval wordt uiteraard schoongemaakt voor ze het gebruiken. Ook is de peuterklas voorzien van kleurige lage tafeltjes. Er hangen posters aan de muur met afbeeldingen van dieren. Saurav en ik zijn enthoisiast en concluderen dat we op Dipendraschool ook deze aanpak kunnen proberen.

Donderdag 26 november. Vandaag naar de Dipendraschool geweest. Gepraat over de opzet van een onderzoek dat we willen doen naar de oorzaken van het verzuim. Madan Dakal had een afspraak geregeld met de waarnemend burgemeester cq hoogste bestuurder in Dharan, Tikadatta Rai. We gingen naar het stadhuis, het schoolhoofd Parbat ging ook mee. Ik kreeg de gelegenheid om in het kort te vertellen over ons project en de bedoelingen die we hebben om met de Dipendraschool een bijdrage te leveren aan de ontwikkeling. Ik vertelde aan de burgemeester dat we goed gekwalificeerde leerkrachten nodig hebben. De burgemeester zegde toe dat we over 5 maanden een extra onderwijzer kunnen aannemen op kosten van de gemeente Dharan. Hij bedankte ons voor onze inzet en zegde verder alle medewerking toe.


Bezoek aan kinderhuis Swabodh, cadeau

Woensdag 25 november. Vandaag een bezoek gebracht aan het kinderhuis Swabodh Sadhana Kendra, te Dulabari in het Jhapa district, vlakbij de oostgrens met India. Ons 2e bezoek. We wilden meer weten over hoe zij het redden met alleen lokale steun. Dit doen ze o.a door rijst in te zamelen, zo n 600 kg p/m genoeg voor eigen consumptie. Ook hebben ze 4 koeien en een flinke moestuin. Daarnaast krijgen ze een bijdrage van het dorpscomitee. Ze hebben 4 vaste medewerkers, waaronder ook een pandit. Die krijgen een minimale vergoeding van omgerekend € 25 p/m + kost en inwoning.
De kinderen worden opgevoed met meditatie en yoga als vaste onderdelen van de dag. Het tehuis is a.h.w. religieus geinspireerd net als de medewerkers. De kinderen hebben weinig afleiding. Er is een jongen van 11 jaar die voor een aantal weken in het kinderhuis verblijft. Hij leeft helemaal in zijn eigen wereld. Ze weten niet waar zijn ouders zijn, hij zegt ook niets. Een van de begeleiders richt zich op hem en probeert contact te leggen. Vorig jaar is het dak eraf gewaaid door een wervelstorm. Van een Japanse ngo hebben ze geld gekregen om dit te repareren. Ik vertel ze dat ons kindertehuis in Duhabi nog grotendeels afhankelijk is van onze steun en dat we graag van hen willen leren hoe ze lokaal fondsen werven. Ze zijn graag bereid om hier over contact te onderhouden met ons en ook informatie uit te wisselen over hun werkwijze.
Vervolgens gaan we op bezoek bij de halfbroers van Arjina, een meisje van 17 dat in Duhabi kinderhuis verblijft. Moeder is overleden, vader is verdwenen en niet meer terug gekomen. Arjina groeide op in het kinderhuis in Duhabi. Ze was onlangs teruggegaan naar haar volwassen (half-) broers, maar kon niet wennen, zich aan hen binden. De oudste broer is meubelmaker heeft een werkplaats naast hun huisje. We bespreken hoe de broers en hun gezin tegen de terugkomst van Arjina aankijken. Zij willen haar graag een plekje geven. Er is een kamertje voor haar beschikbaar. In het kinderhuis voelt ze minder druk, heeft ze meer vrijheid. We zeggen dat ze ook niet altijd kan blijven in het kindertehuis, haar toekomst ligt bij de familie. Ze kan gerust feestdagen en vakantie doorbrengen bij haar familie en zo alvast wennen. We nemen afscheid en gaan weer richting Dharan.

Dinsdag 24 november. Vandaag weer een bezoek gebracht aan de Dipendraschool. We hebben met het interim schoolhoofd Parbat Sanjel onze indrukken besproken van ons eerdere bezoek. Het chaotische beeld dat we kregen leek ook verband te houden met het gegeven dat er nu veel meer kinderen op school zitten in extreme omstandigheden. Thuis is er nauwelijks sprake van enige structuur. Een aantal kinderen moet thuis op de baby passen terwijl de ouders in de jungle brandhout verzamelen om te kunnen verkopen. Op school is het moeilijk voor hen om regels te volgen. We besluiten enkele kinderen thuis op te zoeken.

Als eerste komen we bij de hut van Sandesh BK (BK staat voor de achternaam van mensen uit de laagste kaste). Hij is 8 jaar en past op de baby tweeling. We treffen hem alleen aan thuis met de tweeling. De ouders zijn aan het werk. We vertellen hem dat de baby's op school kunnen worden opgevangen en dat hij naar school kan gaan. Het schoolhoofd zal contact met de ouders opnemen.

Vervolgens gaan we naar de fam. Anil BK. Ouders zijn thuis, evenals hun zoon Pradip 11 j. De vraag is aan hen waarom hun zoon niet naar school gaat. Hij kan soms wat bijverdienen (€1) bij een smid en komt daarom niet naar school. Adviseur Madan legt hem uit dat hij veel meer kan verdienen als hij de school afmaakt. We praten met de ouders. Vader ruikt naar alcohol, geen tanden. Moeder heeft een verstandelijke beperking. Ze hebben nog 3 kleinere kinderen. We overtuigen ze ervan dat Pradip beter weer naar school kan gaan. Bovendien krijgt hij een maaltijd. Vader verdient als dagloner hooguit € 2 p/d, als hij al werk heeft. De hut is klein, geen toilet, keuken. Gekookt wordt op een kleioventje dat er smerig uitziet. We nemen afscheid. Pradip loopt direct met ons mee naar school, we zijn nog op tijd voor de lunch. We spreken met het schoolhoofd af dat ze de absentie nauwgezet bijhouden met de reden. De betreffende onderwijzer(-es) rapporteert aan het schoolhoofd. Bij absentie zonder duidelijke reden wordt direct huis bezoek gedaan met het doel om het kind weer naar school te krijgen.
's Middags hebben we overleg met onze partner SHC. De heer Katuwal kondigt zijn aftreden aan als voorzitter van het bestuur. Hij is sinds 12 jaar de voorzitter van SHC. Reden die hij geeft is zijn leeftijd ook heeft hij problemen met zijn gezondheid. Bimla gebeld, zij overtuigt dhr Katuwal om aan te blijven tot we een goede opvolger hebben. Er blijken ook wat onduidelijkheden te zijn over het adviseurschap van Madan Dhakal voor onze stichting. Ik verzeker het SHC bestuur dat Madan alleen adviseert aan ons en geen zeggenschap heeft. Gelukkig besluit dhr Katuwal om nog enige tijd aan te blijven. Hij zegt ook toe om een plan te maken voor Dipendraschool. Gelukkig maar dat we nog even van zijn kennis en ervaring gebruik kunnen maken!We zullen aktief moeten zoeken naar een waardige opvolger. Dit zal niet meevallen!


lunch Dipendraschool

Zondag 21 november. Vandaag hebben adviseur Madan Dhakal en ik op de Dipendraschool rondgekeken, de klassen bezocht. Ons bezoek was onaangekondigd. Het viel op dat in de klassen ook kleine kinderen naast hun grotere broertje/ zusje waren gaan zitten. Ze liepen weg uit de peuterklas, waarschijnlijk omdat er niets te doen was. Een onrustig beeld. We hoorden de 5e klassers wel actief herhalen wat de onderwijzeres had voorgezegd. Als er even geen toezicht is, ontstaat er meteen chaos, kinderen lijken hun eigen gang te gaan. Ook zien we verschillen tussen kinderen qua kleding, hygiene.
Op het punt van de hygiene op het schoolterrein heeft men helaas niet de afspraken uitgevoerd om het afval te verzamelen en buiten het schoolterrein te verbranden aan de rivierbedding. In plaats daarvan verbrand men het afval in betonnen bakken op het schoolterrein. De reden is niet duidelijk en zal worden uitgezocht door adviseur Madan. Hygiene blijft een van de belangrijkste onderwerpen voor de school. Verzamelen van afval in deze open bakken trekt insecten aan en ander ongedierte.
We eten tussen de middag mee met de kinderen. Er is rijst met een prutje van aardappel en bloemkool. Geen volwaardige maaltijd. Er moet met het beschikbare budget wel een volwaardige maaltijd kunnen worden verstrekt, met een glas melk, stukje fruit en ook groentes. We zullen dit actiever moeten gaan monitoren. Madan zal regelmatig een kijkje gaan nemen en hierover rapporteren aan de officemanager Saurav.
We horen opnieuw verontrustende berichten over geweldadige incidenten die plaatsvinden. Er worden nu zelfs ook ambulances aangevallen met patiënten op weg naar het grote ziekenhuis in Dharan. De bussen die 's nachts in konvooi naar de hoofdstad 'Kathmandu rijden, begeleid door de politie worden ook aangevallen, waarbij wordt geschoten. Ik sprak zojuist een jong echtpaar dat wilde vertrekken maar hun reis hebben uitgesteld. De vraag is hoelang dit zo kan doorgaan.


bezoek Dipendraschool

Zaterdag 21 november. Vergadering gehad met de leerkrachten van de Dipendraschool. Kennisgemaakt met 1 nieuwe onderwijzeres die er vorige keer niet bij was. Ze heet Vishnu Agraiwal en doet een masters opleiding in de Nepalese taal in de avonduren. Aanwezig zijn verder officemanager Saurav, onze voorzitter dhr Katuwal en adviseur Madan Dakal die ik introduceer aan de leerkrachten.
De onderwerpen die we bespraken
- Het waterprobleem: er is nu opnieuw geen water! Gelukkig kunnen we hier geld voor vrij maken dankzij een van onze donateurs. Er zal water worden aangevoerd per tankauto gedurende max 5 maanden. 
- Dental Camp: de school wil dit graag voortzetten: veel kinderen kunnen niet naar de tandarts, de kosten zijn hoog. De ouders lossen het vaak zelf op met lapmiddeltjes die niet helpen. Het kind moet dan vervolgens een dure behandeling ondergaan. De school vindt het wel van belang dat er continuiteit is en minstens 1x per jaar een tandarts beschikbaar is. Ik vertel dat de tandarts Diego Flores waarschijnlijk in april komt. Eerst zal er een check worden gedaan door de mondhygienist Ram die vorige keer heeft meegeholpen.
- Het belang van het regelmatig controleren van lengte en gewicht van alle kinderen, achterstanden kunnen zo tijdig worden gesignaleerd
- De kwaliteit van het maaltijdprogramma: Het is absoluut nodig dat we meer weten over de thuissituatie. Veel kinderen komen met een lege maag naar school. De schoolmaaltijd moet gevarierd zijn en voldoende bouwstoffen bevatten.
- Het verzamelen van data. We moeten meer weten over de uitval van kinderen. Op dit moment is er ca 25 % uitval. De oorzaken hiervan moeten we onderzoeken. Er zal met de ouders worden gesproken.
- Er moet een plan worden opgesteld waarin we weergeven hoe de school er in de toekomst uit moet zien. Computeronderwijs is bv heel belangrijk evenals Engelse les in de laagste klassen. De school moet op termijn 8 klassen bevatten (nu zijn er 5) 
- Er zal beter moeten worden samengewerkt met de stichting om onze donateurs duidelijk te maken hoe belangrijk de Dipendraschool is voor deze achtergestelde gemeenschap in Dharan Falkland. 
- Verder hebben we o.a gesproken over de veiligheid. Dit probleem kan niet alleen worden opgelost met het bouwen van een hoge muur. We kunnen wellicht ouders die vlak achter de school wonen hierbij betrekken. 

Al met al een heel goed gevoel over de inzet van het team leerkrachten!


kinderhuis Duhabi, kinderen, huismoeders, dhr Raut en Henk Hooghuis.

Donderdag 19 november. Eindelijk een bezoek kunnen brengen aan het kinderhuis in Duhabi. We mochten alleen per motor er naartoe. Onderweg dezelfde smeulende autobanden op de weg die de grens met de opstandige regio Madhesh markeren. Er is daarna geen gemotoriseerd verkeer toegestaan behalve de motorfiets of ambulance. Er staan tientallen vrachtwagens langs de weg. Verder is de weg rustig bijna verlaten. In Duhabi klinkt harde nationalistische propaganda muziek uit luidsprekers die langs de weg staan.

Het kinderhuis zelf is een oase van rust. De kinderen mochten voor het eerst naar school, weliswaar alleen 's morgens, een moeizaam compromis dat is bereikt met de leiders van de Madesh bevolkingsgroep, die een eigen deelstaat binnen Nepal opeisen. We worden verwelkomd voor het bestuur, coordinator Raut en de homemothers, evenals door de kleinere kinderen. Ik introduceer eerst Madan Dakal, mijn oude vriend en adviseur die is meegekomen uit Dharan. Hij is jurist en gaat helpen om de status uit te zoeken van de kinderen over wie we nog niet weten of ze familie hebben. De kinderen hebben niet hun eigen naam wat nodig is om het het staatburgerschap te verkrijgen als ze 18 jaar zijn. Belangrijk ook met het oog op hun toekomstperspectief en eventuele hereniging met familie. Madan gaat helpen de opnamecriteria binnen het kader van de Nepalese wet helder te krijgen. Zodat we makkelijker kinderen in nood kunnen opnemen, eventueel tijdelijk als ze formeel weliswaar geen wees zijn, maar in feite aan hun lot worden overgelaten.

We bespreken de kinderen waar we ons zorgen over maken, oa Deepa die autisme heeft. Een zus van haar moeder is getraceerd. Zij heeft echter ontkent dat ze de zus is van de moeder van Deepa die vlak na haar geboorte zelfmoord pleegde, waarna haar vader er vandoor ging en de kinderen achterliet. Ik wil de tante graag spreken en haar ervan verzekeren dat Deepa in het kinderhuis kan blijven maar dat Deepa haar wel nodig heeft als tante.

Verder bespreken we de terugkeer van Arjina, die naar haar broers was teruggekeerd, maar die daar niet kon aarden en weer terug is gekomen naar het kinderhuis in Duhabi. Ik wil de broers die in de provincie Jhapa een klein huisje bezitten gaan opzoeken om haar toekomst te bespreken. Arjina kan niet goed leren en leert nu o.a kleding te herstellen op de naaimachine.

We bespreken het belang van zorgvuldige registratie, maandelijks, van alle locale steun en giften die binnenkomen. We willen dit maandelijks publiceren zodat onze donateurs kunnen zien dat het kinderhuis ook vanuit de eigen bevolking wordt ondersteund. Deze steun bestaat vnl uit rijst, bakolie, soms groenten, fruit, kleding. Desondanks is het kinderhuis nog voor ca 80% afhankelijk van onze steun.

De kinderen druppelen binnen, komen uit school. Ze zien er verzorgd en netjes uit. Dhr Raut vertelt dat onze vrijwilligster Anja elk kind 110 nrp geeft, hij laat hen de kaart zien die ze heeft gestuurd en die ik met het geld aan dhr. Raut heb overhandigd. Blije gezichten.

Na het formele gedeelte van ons bezoek wandelen we door het huis. De oudere jongens zijn inmiddels naar beneden verhuisd, op afstand van de meisjes. De homemothers slapen bij de kinderen. Mijn suggestie bij mijn eerste bezoek is opgevolgd! De wens wordt geuit om ook op de eerste verdieping een toilet te installeren zodat de meisjes niet naar beneden hoeven 's nachts. We zien dat er oa meer slijtplekken op de vloer zijn bijgekomen. Een van de toiletten is defect! Onderhoud van het huis is nodig op dit punt. Het valt me wel weer op hoe schoon alles is en opgeruimd!

Een van de huismoeders heeft onlangs haar arm gebroken. Gelukkig is ze nu uit het gips. Ze vraagt om een bijdrage om de ziekenhuiskosten te betalen waaraan haar maandloon (60 euro) is opgegaan.

Na een ontspannen ontmoeting met de kinderen in de tuin, gaan we weer huiswaarts. We lopen het terrein af. De ingestorte muur bij het kinderhuis is nog steeds niet gerepareerd. Dit heeft alles te maken met de stakingen waardoor de werkzaamheden niet kunnen worden uitgevoerd.

Woensdag 11 november. Het is hier festivaltijd. Vandaag Lakshmi puja, de vriendelijke kant van Durga, beschermgodin van Nepal. Ik ben gisteren samen met officemanager Saurav en 3 mensen van Saraswati Children's Home op bezoek geweest bij dhr Maskey, de nieuwe directeur van SOS Kinderdorp Itahari. We hopen dat hij ons project ook zal steunen, net als zijn voorganger Ramesh Tamrakar die met pensioen is gegaan. Zo kregen de zgn homemothers van onze kinderhuizen o.a trainingen in het omgaan met problematisch gedrag van kinderen. Dhr Maskey wijst op het belang van een goede en adequate monitoring, niet alleen maar van buitenaf maar ook van binnenuit. Dat doen zij door iemand in te huren die toeziet op hoe er gewerkt wordt met de kinderen. Bij ons een taak die eigenlijk is toebedeeld aan de homemanagers, dhr Raut en dhr Purna. We krijgen van SOS een taakomschrijving zodat we wellicht e.e.a kunnen aanpassen. We hebben verder gesproken over het counselen met kinderen die gedragsproblemen vertonen. Het wegsturen van een jongere (zoals Ramesh) is een allerlaatste optie en eigenlijk niet acceptabel!

Zondag 8 november. De situatie in Nepal wordt steeds moeilijker door de blokkade van het vrachtverkeer vanuit India. Er is nauwelijks brandstof te kijgen ook niet op de zwarte markt. Vandaag reed er zelfs geen bus meer vanuit Dharan naar Kathmandu. Moeilijk te voorspellen hoe dit gaat aflopen. Er ontstaat een tekort aan van alles. Ook aan medicijnen. Unicef heeft inmiddels aan de bel getrokken en verklaart bij monde van uitvoerend directeur Anthony Lake dat er een nieuwe humanitaire crisis dreigt voor de kinderen in Nepal.

Er is gelukkig ook positief nieuws. Gisteren hadden we een gesprek met een van onze oudste donateurs: zijn zoon gaat hier 1 jaar werken. Hij gaat Nepalese startende ondernemers selecteren en in contact brengen met Nederlandse investeerders. We hopen dat er ook voor 'onze' kinderen mogelijkheden uit voortvloeien om bv een baan te krijgen bij deze bedrijven.

Vrijdag 6 november. Bespreking bij de Dipendraschool. De leerkrachten zijn erg gemotiveerd. Er is voldoende lesmateriaal wat grotendeels door het Nepalese ministerie van onderwijs wordt verstrekt. De restauratie van de muur: Het stuk muur dat nog overeind staat wordt gestut. Versteviging van de muur gaat met columns. Verder gesproken over de visie van de school op langere termijn. Men wil graag met ons samen de school verder ontwikkelen, volgens onze uitgangspunten in 2006. De school moet mogelijkheden voor kinderen bieden die niet naar school kunnen omdat ze bv moeten werken. Ook als de overheid meer gaat bijdragen blijven de oorspronkelijke intenties van ons als donor gerespecteerd. Zo werkt het in Nepal. Het is goed om de uitgangspunten nog eens vast te leggen in een document. Ze staan ook open voor initiatieven om bv in het lesprogramma op te nemen hoe je een moestuin kan aanleggen. Lang geleden was dit verplicht op scholen in Nepal. Het is nu niet meer verplicht. Men maakt zich zorgen over de afname van het aantal leerlingen. Waarschijnlijk heeft dat te maken met het slecht functioneren van het vorige schoolhoofd. De school gaat gesprekken met de ouders voeren en gegevens verzamelen. We hebben geld nodig voor de ontwikkeling van de school. Daarom moeten we in staat zijn om gedetailleerde informatie te geven over het belang van de school in deze arme gemeenschap.

Dinsdag 3 november. We hebben enkele voormalige weeskinderen, waaronder Manoj en Sangheeta, kunnen bezoeken en 4 lokale kinderhuizen in de oostelijke regio van Nepal. Alle zijn community based en geworteld in de gemeenschap. We hebben ervaringen uitgewisseld en veel inspiratie opgedaan. We willen proberen om van elkaar te leren en kennis uit te wisselen. Saurav heeft een verslag gemaakt van de bezoeken.

Verslag bezoek 1 november

Verslag bezoek 2 november

Zondag 1 november. Vandaag zijn we om 7 uur vanuit Dharan vertrokken. Doel: en bezoek brengen aan de moeder van de 2 kinderen die al 6 jaar aan onze zorg zijn toevertrouwd. Moeder zat een langdurige gevangenisstraf uit, heeft gratie gekregen. We spreken moeder bij het hutje van haar broer in Dankuta, een kleine stad ca 2 uur rijden vanuit Dharan. Moeder oogt wat verbitterd: ze heeft haar dochter al die tijd niet mogen zien. Haar zoon is 3 maanden geleden voor het eerst bij haar op bezoek geweest onder begeleiding van een bestuurslid van het kinderhuis. De keuze was gemaakt omdat een bezoek aan een Nepalese gevangenis voor de kinderen traumatisch kan zijn. Toch verwijt moeder ons dat ze haar kinderen niet heeft gezien. Vervolgens bedankt ze ons ook voor de zorg en de mogelijkheden om naar school te kunnen gaan. We willen graag van moeder horen wat haar plannen zijn. Ze kan nog een paar maanden bij haar broer en zijn gezin terecht en moet het daarna zelf zien te redden. Er is geen enkele hulp van de overheid hierbij. We vragen moeder of ze haar kinderen in het kinderhuis wil laten blijven om hun school te kunnen voltooien. Moeder wil dit wel. Het zal haar niet meevallen om werk te vinden. Misschien zal ze proberen wat varkens te houden en verkopen is haar plan. We spreken af dat moeder binnenkort langs komt in Dharan om haar kinderen te zien.

Vervolgens gaan we naar Manoj en Sangheeta. Die wonen afgelegen, nog eens 2 uur van Dhankuta. Ze wonen bij echtgenoot en oom in lemen huizen voorzien van een dak van stro. Broer en zus zijn licht verstandelijk beperkt en extra kwetsbaar vanwege de armoedige omstandigheden. Toch worden we warm onthaald. We moeten eten en krijgen cheng aangeboden, zelfgebrouwen rijstwijn. Het valt me op hoe makkelijk onze Nepalese bestuursleden zich aanpassen: klasseverschil lijkt geen enkele rol te spelen. Het huisje van Manoj is beschadigd door de aardbeving bij een volgende beving kan het makkelijk instorten. We gaan weer op huis aan nadat we hebben beloofd contact te houden en deze voormalige weeskinderen die in het Sarasvati kinderhuis opgroeiden niet te zullen vergeten.

Zaterdag 31 oktober. Vandaag bezoek gebracht aan het Sarasvati kinderhuis, ons oudste project. Kennis gemaakt met de 3 kinderen die slachtoffer zijn van de aardbeving: ze woonden bij een tante die alles is kwijtgeraakt. Verder is er een meisje dat doofstom is. Zij is tijdelijk opgenomen in het kinderhuis vanwege familieomstandigheden. Verder even gepraat met Renu, zij is pas 11 j maar blinkt in alles uit op school! Ook haar Engels is heel goed. Ze wil later dokter worden en kinderen gaan helpen. We willen haar moeder bezoeken die langdurig gedetineerd zit. Even later worden we gebeld: moeder heeft gratie gekregen en zojuist gehoord dat ze morgen vrijkomt! Goed nieuws, maar de vraag is nu of Renu kansen zal krijgen als ze weer bij haar moeder gaat wonen. Die is alles kwijt en Renu zal haar moeder nu mogelijk moeten helpen en niet naar school kunnen gaan.

Vrijdag 30 oktober. Vandaag een informeel bezoek gebracht aan het Duhabi kinderhuis. Ligt ca 35 km zuidoost van Dharan. We zijn met de motor van Saurav gegaan. Halverwege kom je in het gebied dat wordt gecontroleerd door de Madesh. Je ziet plotseling smeulende autobanden op de weg liggen als waarschuwing om niet met bus / auto / vrachtwagen het gebied te betreden. In Duhabi kinderhuis is alles rustig. De buitenmuur is nog niet hersteld omdat we voorrang hebben gegeven aan de muur bij Dipendraschool. Ook hier is herstel zeer nodig vanwege de veiligheid van de kinderen. We hebben verder gesproken over de zwakkere kinderen, hoe we hen kunnen helpen. Er is weinig kennis over bv hoe om te gaan met autisme of andere psychische problematiek bij kinderen. Ik wil kijken of we advies kunnen vragen bv bij SOS kinderdorpen. Ook gesproken over een alternatief lesprogramma als de scholen dicht zijn. Verder hebben we het gehad over de verdeling van de beschikbare ruimtes: het is belangrijk dat de oudere meisjes niet te dicht in de buurt slapen van de jongens. Voorgesteld om de oudere jongens naar beneden te laten verhuizen naar de kamer die nu wordt gedeeld door de homemothers. Die zijn dan ook tegelijk dichter bij de kwetsbare meisjes. Mijn algehele indruk is zeer positief mbt de hygiene en de sfeer van saamhorigheid en rust in huis!

Donderdag 29 oktober. Vandaag naar het dorp Chatara gegaan met een delegatie van het Sarasvati kinderhuis voor de officiele overdracht van 2 kinderen, broertjes van 7 en 8, aan het kinderhuis. De vader heeft zelfmoord gepleegd, de moeder is spoorloos. Hun opa kan niet voor hen zorgen, is ziek en heeft geen bestaansmiddelen.

Woensdag 28 oktober. Een ontmoeting met het tijdelijke interim schoolhoofd van de Dipendraschool gehad. We worden hartelijk ontvangen bij de pas gerestaureerde muur aan de achterkant. Het ziet er zeer solide uit! De samenwerking met onze adviseur Clemens Deen heeft goed gewerkt. Wel moet een zwak stuk muur in het verlengde van de gerestaureerde kant worden verstevigd. Het gevaar van instorting is te groot. Het terrein oogt schoon: er is geen zwerfval te bespeuren, een goed teken! Het nieuwe interimschoolhoofd - Parvat Sanjel - vertelt over het plotselinge vertrek van het vorige schoolhoofd, mevrouw Gelal. Door familieomstandigheden kon ze niet langer aanblijven. Ik complimenteer Parvat met de notitie (engelstalig) die hij heeft gemaakt en waarin hij zijn visie op de toekomst van de school heeft beschreven. We kunnen ons hier grotendeels in vinden. Ook 2 leden van het schoolbestuur afkomstig uit de lokale gemeenschap zijn aanwezig. Anders dan afgelopen februari is er nu gelukkig een sterk schoolbestuur waar goede afspraken mee te maken zijn. Voor de ontwikkeling van de school is veel geld nodig: ook de ommuring van de school is een topprioriteit, het gevaar bestaat anders dat het beschikbare land wordt bezet door landloze mensen en hun gezinnen. De school kan dan niet meer beschikken over het terrein wat aan hen toebehoort. Parvat zegt alle medewerking toe om (potentiële) sponsors in Nederland goed te informeren. Gedurende mijn bezoek wil hij mij introduceren bij een aantal ouders thuis in hun eigen omgeving om meer informatie te krijgen over de omstandigheden waarin de kinderen moeten opgroeien (en het belang van de Dipendraschool voor de kinderen uit de omgeving)

Dinsdag 27 oktober. Scholen in het hele land zijn dicht door de sociale onrust en door de problemen met de invoer van goederen zoals levensmiddelen en brandstof bij de Indiase grens. Ze blijven waarschijnlijk minstens tot 13 november, het einde van het nationale Tihar feest, gesloten. De scholen zijn al maanden gesloten geweest na de aardbevingen in april en mei. Vandaag Dhr Katuwal gesproken. Hij verwacht op korte termijn geen oplossing. We gaan z.s.m. overleggen over de mogelijkheden om toch het lesprogramma (gedeeltelijk) uit te voeren.

Maandag 26 oktober. We zijn aangekomen in Dharan. Het was heel spannend: de brandstofcrisis vanwege de boycot vanuit India (waarschijnlijk ism de groeperingen die het niet eens zijn met de grondwet) duurt voort. Gevolg: zwarte markt, 1 liter benzine kost nu $5 was $1. Veel mensen verdienen hier aan, ook taxi chaufeurs die nu zeker 3x zoveel in rekening brengen. Bijkomend gevaar: de benzine wordt vervoerd in plastic jerrycans en lege mineraalwaterflessen. Ook in de bussen zie je dat, levensgevaarlijk. De boycot zal nog wel een tijdje duren. Gunstig effect: het is rustig op straat, de lucht is veel schoner. We zijn met de nachtbus gekomen. Dat is veiliger dan overdag. Desalniettemin hebben we 2 uur stil gestaan in het conflictgebied waar we doorheen moesten. We hebben ook beschadigde bussen gezien die met stenen zijn bekogeld. Ik heb een eerste ontmoeting gehad met officemanager Saurav. Morgen gaan we de agenda vaststellen voor mijn bezoek. Het kinderhuis in Duhabi is nog steeds moeilijk bereikbaar vanwege de stakingen. Het is overdag niet toegestaan om je per auto of bus te verplaatsen. Misschien wel met de motor.

Zaterdag 24 oktober. Na een voorspoedige reis kwamen we zaterdag aan in Kathmandu. Overal zie je nog de gevolgen van de aardbeving: ruines naast gebouwen waar niets mee gebeurd is. De Stupa in Bouddhanath is nu onder reconstructie maar blijft een bedevaartsoord voor Tibetanen die er omheen lopen als altijd terwijl ze mantras reciteren. Er is weinig verkeer: een verademing vergeleken met de drukte en chaos die we gewend zijn.

« prev top next »
top
top

Powered by CMSimple | Template: ge-webdesign.de | Login